Srpski 
Magyar 
English 
Krstajić je rođen i odrastao u Zenici, u tadašnjoj SFR Jugoslaviji, danas Bosni i Hercegovini, kao sin majke bosanske Srpkinje iz Bijeljine i oca sa Žabljaka, Crna Gora. Nakon što je igrao u omladinskim selekcijama Čelika iz Zenice, Krstajić je u aprilu 1992. godine, izbijanjem rata u Bosni, prešao u Kikindu, u tadašnju SR Jugoslaviju, danas Srbiju. Šest meseci je igrao za Sentu. Zatim je prešao u OFK Kikindu, koji je u to vreme bio prvoligaški klub. U jednom trenutku uspešne karijere srpskog fudbalera dolazi vreme da se odluči da li želi da igra za Partizan ili za Crvenu zvezdu, i Krstajić se 1996. godine odlučio za prelazak u Partizan. Prema njegovim sopstvenim rečima, Zvezda je bila zainteresovana za njega, ali kako potiče iz porodice navijača Partizana, odlučio je da potpiše ugovor sa svojim omiljenim klubom. Njegove četiri i po godine u Partizanu bile su više nego uspešne - tri puta je osvojio šampionsku titulu (1996, 1997, 1999), a 1998. godine i nacionalni kup.
Rodjen 14. januara 1932. u Senti, umro 4. februara 2008. u Novom Sadu. Počeo je karijeru u ekipi FK Sente koja je 1950. osvojila prvenstvo Vojvođanske lige, a od 1953. do septembra 1963, najčešće kao bek i centarhalf, odigrao je 157 prvenstvenih utakmica i postigao sedam golova za novosadsku Vojvodinu. Pripadao je nezaboravnoj generaciji sa Boškovom, Veselinovićem, Krstićima, Rajkovom, Ivošem i ostalima, ali i onoj mlađoj, prvoj šampionskoj, sa Pantelićem, Brzićem, Takačem, Nikolićem, Sekerešom i drugima. Jednu sezonu (1963-1964) igrao je u bečkoj SK Austria Vienna, a 1964-65 za holandsku ekipu Enschedese Boys, u kojoj je završio karijeru.
Pored tri susreta za “B” selekciju (1959-1961), odigrao je i sedam utakmica za reprezentaciju Jugoslavije. Debitovao je 1. januara 1960. protiv Maroka (5:0) u Kazablanci, a poslednju utakmicu odigrao je 10. septembra 1960. pvotiv Danske (3:1) u Rimu, u finalu olimpijskog turnira, na kome su naši fudbaleri osvojili jedinu zlatnu medalju. Kada je završio igračku karijeru, ostao je vezan za Vojvodinu u kojoj je bio član najužeg rukovodstva. I u poodmaklim godinama, iako narušenog zdravlja, ostao je veran Vojvodini kao gledalac i vatreni navijač.
Nikolić je rođen u Senti 31. decembra 1987. godine. Bivši je mađarski reprezentativac sa dvojnim srpsko-mađarskim državljanstvom.
Za svojih prvih sto golova u najvišem rangu bilo mu je potrebno 167 utakmica u NB I ligi. Od toga je 30 golova postigao kao igrač Kaposvára, a ostatak u dresu Videotona. U klubu MOL Fehérvár je tokom devet sezona na 224 prvenstvene utakmice postigao ukupno 117 golova. Sa Legijom Varšava osvojio je šampionsku titulu u sezoni 2015/16, osvojio je Kup Poljske i postao najbolji strelac oba takmičenja. Naredne godine osvojio je i titulu najboljeg strelca Major League Soccera, odnosno severnoameričkog prvenstva, sa 24 gola.
Nikolić je do sada u karijeri četiri puta postigao hetrik: jednom u mađarskoj najvišoj ligi, kao igrač Kaposvára, u sezoni 2009/10. protiv Diósgyőra; dva puta u poljskoj najvišoj ligi, kao igrač Legije Varšava - u sezoni 2015/16. protiv Cracovije Kraków i u sezoni 2016/17. protiv Górnik Łęczne, kada je poslednji put obukao dres Legije; kao i u sezoni 2017/18. u dresu Chicago Firea protiv Philadelphia Uniona. Po dva gola na jednoj utakmici postigao je 33 puta.
Bajus je jedna od najvećih ikona istorije sentanskog fudbala, koji je svoje najbolje godine proživeo šezdesetih godina prošlog veka u dresu Sente. Legendarni igrač na levom krilu bio je poznat po izuzetnoj brzini, preciznim centaršutevima i tehničkoj igri, kojima je držao u strahu odbrane tadašnje vojvođanske i srpske lige.
Njegove partije privukle su pažnju i na državnom nivou, pa je tako dobio poziv u izuzetno jaku jugoslovensku amatersku reprezentaciju, što je u to vreme predstavljalo ogromno priznanje.
Ezveđ (koga Senćani najčešće zovu jednostavno "Joca") jedna je od najznačajnijih, emblematičnih ličnosti sentanskog fudbala. Kao aktivni igrač bio je odličan golman, a kasnije je kao trener, stručni rukovodilac i sekretar kluba gotovo čitav život posvetio fudbalu. Njegova karijera bila je čvrsto povezana sa Sentom, gde je još kao mladić pokazao svoj talenat. Zahvaljujući refleksima i samopouzdanoj igri na golu, brzo je postao stub tima.
Njegove golmanske partije privukle su pažnju i na višem nivou, pa je tako stigao u jedan od poznatih i jakih vojvođanskih timova tog doba - zrenjaninski Proleter. Tu je imao priliku da se okuša u ozbiljnim državnim i regionalnim takmičenjima, sticajući dragoceno iskustvo na golu elite jugoslovenskog fudbala.